The basic principle of lectio divina is that Bible reading is a personal encounter with God, a communion which resembles (though is different from) the communion of the Eucharist. This goes against what has prevailed in our Church for some centuries: the text was seen as containing a doctrinal or moral message, and once we got the message, the text had achieved its purpose. In lectio divina, we love the text, linger over it, read it over and over, let it remain with us.
ദൈവവചനം വായിക്കുക എന്നത് ദൈവവുമായി വ്യക്തിപരമായി കണ്ടുമുട്ടുകയും അവിടുത്തോടൊപ്പം ആയിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് എന്നതാണ് ലെക്ടിയോ ദിവീനയുടെ അടിസ്ഥാന തത്വം. ഇത് വിശുദ്ധ കുർബാനയിലൂടെ നാം ദൈവവുമായി ഒന്നാകുന്നതിന് സമാനമാണെങ്കിലും, അതിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. നമ്മുടെ സഭയിൽ ഏതാനും നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു രീതിയിൽനിന്ന് ഇത് വ്യത്യസ്തമാണ്. ബൈബിൾ വചനങ്ങളിൽനിന്ന് പഠിക്കേണ്ട ഒരു വിശ്വാസ സത്യമോ ധാർമികപാഠമോ കണ്ടെത്തുക എന്നതായിരുന്നു ആ രീതിയുടെ ലക്ഷ്യം. ആ സന്ദേശം മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞാൽ വചനത്തിൻ്റെ ഉദ്ദേശ്യം പൂർത്തിയായതായി കരുതിയിരുന്നു. എന്നാൽ ലെക്ടിയോ ദിവീനയിൽ, നാം ദൈവവചനത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു. അതിനെ സാവധാനം വായിക്കുകയും വീണ്ടും വീണ്ടും വായിക്കുകയും അതിനെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ ആ വചനം നമ്മുടെ മനസ്സിലും ഹൃദയത്തിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കാൻ നാം അനുവദിക്കുന്നു.